Khmer Class- Round 1

Since we started a new school year ( 2018-2019) for the first week we had a workshop about networking which we had been assigned to be one of the successful entrepreneurs and learned how to network with other entrepreneurs, share our business and how to give or exchange the business card. So, In Khmer class, we have learned some behavior and networking skills such as smiling, which is how you wanna smile to the other entrepreneurs, speaking, how you speak with others, not talking or asking about their personal things and what action that we should avoid for example when you coughed, you have to turn away to respect them and not playing or doing the mouth follow what they had said. Also, we learned about standing, how you would stand with the others, not too straight like a soldier or not playing with legs while talking or listening. And we have learned many more skills about this. I felt so happy to take this lessons and it is so important and necessary in our life. Not only this, we also learned how to interview effectively and the teacher divided us into a group of 4 and make a role play of interviewing people. Many groups chose to act a good model interview, however, my team wants to be different, so we act the bad model interview.  After this, we just learn about writing the different type of Khmer poems and have to pick some types and write about the moral poem. And since this week we just write poems for the rest of the weeks. For this seven-week, I had learned so much and also had fun at the same time.

Here is the example of my poem:

                   អ្នកស្រុកស្រែ    ( បទព្រហ្មគីតិ)

ជីវិតអ្នកស្រុកស្រែ                       ខ្វះការចែទាំដិតដល់

តែងតែមានកង្វល់                    តែងនឹកដល់រឿងប្រាក់កាក់។

ចំណែកឯជម្រក                         គ្មានល្អជ្រកឬក៏ស្នាក់

មានត្រឹមខ្ទមបែកបាក់           ខ្ទមប្រឡាក់ឥតវិញ្ញាណ។

ត្បិតកូនក្រមែនពិត                 កូនមិនគិតមិនចង់មាន

ឲ្យតែកូនបានរៀន                    បានសង់ស្ពាននៃជីវិត។

ទោះកើតជាអ្នកស្រែ                 មិនគិតកែប្រែចរិត

ឲ្យខុសពីការពិត                        ព្រោះចង់ស្និទ្ធិនឹងអ្នកមាន។

ទោះកូនមានស្បែកខ្មៅ           សំបកក្រៅរកសគ្មាន

តែម្ដាយកូនទូន្មាន                  កំុខ្មាសអៀននឹងកំណើត។

សម្ផស្សកូនអបល័ក្ខណ៍            កាយប្រឡាក់ដូចសំុទាន

គេតែងតែបៀតបៀន            និងបំពានលើរូបខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែកូនមិនខ្វល់                     មិនបន្សល់ក្នុងឱរា

ដែលធ្វើឲ្យឈឺផ្សា                       អាចប្រហារដល់ការរៀន។

តាំងចិត្តធ្វើមេរៀន                 អ្វីដែលគ្រូបានបង្រៀន

នៅឯក្រោមភ្លើងទៀន          ទោះអត់ឃ្លានយ៉ាងណាក្ដី។

មានបាយ១ពំនូក                   ខ្ចប់ស្លឹកឈូកយកទៅស្រែ

យកសៀវភៅទៅដែរ               ទោះមិនក្បែរមិនដែលភ្លេច។

នេះហើយអ្នកស្រុកស្រែ           ជីវិតត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹង

ប៉ុន្តែតែងរឹងបុឹង                     មិនទន្ទឹងចាំជំនួយ។


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *